Glitters, een kurk en een kraanvogeltje

Asverstrooiing — ze wist al jaren hoe ze het wilde. Wat ze wilde, met wie ze samen wilde zijn. En ze had het me verteld — in een wensengesprek dat ik zorgvuldig had bewaard.

Ze werd 92. Een vrouw die van glans en glitter hield. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Asverstrooiing kan op veel manieren. In Nederland mag as worden verstrooid op zee, in de natuur of op een strooiweide — zolang het geen overlast veroorzaakt. Wil je een bijzondere plek? Dan heb je toestemming nodig van de eigenaar, maar in de meeste gevallen is dat goed te regelen.

As hoeft ook niet in één keer weg. Je kunt een deel bewaren — in een urn, een herdenkingssieraad of, zoals hier, een klein glazen flesje. Zo heeft iedereen iets om vast te houden.

En ja, het is ook mogelijk om de as van twee mensen te vermengen. Mits beide personen of hun nabestaanden daar van tevoren toestemming voor hebben gegeven. Het opgraven van begraven as kan via een officiële procedure bij de gemeente.

Haar man was haar al voorgegaan en was begraven. Maar zij wilde samen met hem worden verstrooid — op hun favoriete plek. Dus hebben we zijn as opgegraven. Beide assen vermengd. En daarna verdeeld in kleine papieren zakjes, voor alle kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen. Zodat iedereen een klein beetje kon strooien. Samen, op die ene plek.

Vóór we gingen strooien maakte ik kleine glazen flesjes. Een piepklein beetje as van hen beiden erin. Ze hield van glans en glitter — dus leek het me mooi om een mini laagje glitters toe te voegen. Een kleine knipoog naar wie ze was. Kurk erop. Touwtje eromheen.

Aan dat touwtje: een opgerold papiertje met een levenswijsheid met een knipoog, door haarzelf geschreven. En een klein gevouwen wit origami kraanvogeltje.

Na de verstrooiing ging iedereen naar huis met zo’n flesje. Iets kleins. Iets van haar.

Dit kon alleen omdat ze het had verteld. Jaren geleden, in een open gesprek samen, had ze gezegd wat ze wilde. Haar man. Die plek. Samen.

Zonder dat gesprek had ik dit niet kunnen maken.

Tijdens ons gesprek kwam nog iets anders ter sprake. Ze vond het een mooi idee om een laatste boodschap op te nemen — gewoon voor het geval ze plotseling zou overlijden. Ze sprak een lieve boodschap in voor haar kinderen en kleinkinderen, zwaaide en gaf een kushand.

Haar overlijden was uiteindelijk toch plotseling. Die opname bleek een fijne bijkomstigheid — iets wat haar familie nog had van haar, in haar eigen woorden, met haar eigen stem.

Dit is iets wat je in een wensengesprek kunt vastleggen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En omdat je nooit weet wanneer je blij bent dat je het hebt gedaan.

Voor asverstrooiing op zee is geen vergunning nodig, maar je moet wel minimaal 500 meter uit de kust zijn. Voor verstrooiing in de natuur of op een bijzondere plek bespreek je dit altijd van tevoren. Wil je de as bewaren — deels of volledig — dan zijn er mooie opties zoals een herdenkingsurn, een sieraad of een gedenkboom. Er zijn zelfs mogelijkheden om as te laten verwerken in glas of keramiek. Wat het beste past, hangt af van wie iemand was en wat de familie belangrijk vindt.

Wil jij ook vastleggen wat jij belangrijk vindt? Dan praten we gewoon — zonder formulieren, zonder haast.

Soms helpt het al om te weten dat er iemand is die met je meeloopt. Iemand die samen kijkt wat past, ideeën aandraagt en de tijd neemt om te horen wie hij of zij was en hoe jullie deze dagen voor je zien.